Locatie opvragen in 3FM-app?

De 3FM-app heeft weer een update gekregen. Eerst op iOS en later op Android. En in die update staat een korte beschrijving die bij sommige gebruikers wat vragen oproept.

Zoals bij Jochem:

Ik zal uitleggen waarom dit zinnetje er staat en wat we er mee doen.

We gaan vooral NIET dingen doen die je als gebruiker niet wilt. Dus we gaan je niet tracken, we gaan je niet volgen als je dat absoluut niet wilt. Uiteraard.

Waarom doen we het dan wel?

We bereiden een nieuwe functie voor in de 3FM-app waarbij je – als je dat expliciet toestaat – kunt zien welke tenten/podia je hebt bezocht op festivals. Zodat je je eigen Festivaldagboek kunt samenstellen.

Dat vonden we wel een leuke feature, omdat we – uit eigen ervaring op de vele festivals, en op basis van reacties van luisteraars – na een tijdje niet exact meer weten welke bandjes we allemaal gezien hebben. Via de 3FM-app kunnen we dat voor je in kaart brengen. En dan heb je achteraf altijd een mooi archief + optredens + foto’s.

Dus nogmaals: zodra deze feature helemaal klaar is, krijg je in de app een melding waarmee je de locatietracking kunt aanzetten voor festivals. We bewaren dan voor jou in de app de route die je hebt gelopen langs dat specifieke festival waarvoor je de app hebt aangezet.

Wil je dit niet, dan tracken we uiteraard ook helemaal niks.

Gezinsgrootte in Nederland en elders in de wereld

3FM zet zich in om aandacht te vragen voor de bestrijding van babysterfte. 3FM DJ Eric Corton is op reis geweest naar Malawi om daar met eigen ogen te zien wat de impact is van babysterfte. En wat er aan gedaan kan worden.  Hoewel niemand natuurlijk wil dat baby’s overlijden, vragen sommige mensen zich wellicht wel af wat de toekomst is van deze kinderen en of er al niet genoeg kinderen zijn in deze regio’s. Er is een groot verschil wat dit betreft tussen de situatie in het goed georganiseerde Nederland en die in heel veel andere landen. Verder lezen

Waarom een wereldwijde stille ramp?

3FM Serious Request vraagt sinds 2004 jaarlijks aandacht voor een zogenaamde stille ramp: een mondiaal probleem dat vaak miljoenen mensen treft, maar waar in de media weinig aandacht voor is. Dat is de focus van de actie: aandacht vragen voor een mondiaal probleem. We proberen daarbij samen met de Nederlandse bevolking en het Rode Kruis zoveel mogelijk geld in te zamelen.

Wij sluiten zeker niet uit dat 3FM Serious Request in de toekomst ook speciale aandacht gaat besteden aan een stille ramp in Nederland.

De verantwoording voor de besteding van de opgehaalde bedragen van de afgelopen jaren vind je op 3fm.nl/verantwoording.

Nieuwe Android app

Er is een nieuwe Android app. En dat werd tijd ook. Want er zijn heel veel Androidgebruikers in Nederland. En de eerste versie van de 3FM app op Android was a quick and dirty one met bugjes. Daarom is er nu een nieuwe, nog wel even in Bèta, die we overigens nog verder gaan uitbouwen.

Nieuw in deze versie 2.0 van de Android app is het Nieuws, de Gids en de Playlist. Ook de now Playing info is terug van weggeweest.

Wat komt er bij?

Maar daar blijft het niet bij. We hebben ervoor gekozen om een zogenaamde hybride app te bouwen: deels een native app en deels webbased. Dat wil zeggen dat het luisteren en switchen naar andere zenders hard in de app zelf zijn ingebakken. Maar de pagina’s zijn webbased en dat betekent dat we deze vrij simpel kunnen aanpassen en uitbouwen. We zijn dus flexibel en besparen daarmee behoorlijk in de kosten.

Speciale app voor Serious Request?

Apps bouwen is zoals gezegd een kostbare aangelegenheid. Daarom proberen we binnen het app-beleid zo efficiënt mogelijk te werken. We gaan zoveel mogelijk binnen de app developen. Er komt dus – die vraag krijg ik wel eens – geen aparte app voor Serious Request. We tuigen begin december deze versie 2.0 app op in Serious Request sferen. Zodat je van 18 tot en met 24 december ook onderweg (of waar je dan ook je smartphone gebruikt) alles kunt volgen van 3FM Serious Request. En we maken een handig lijstje met links naar alle relevante mobiele donatiepagina’s.

En op het wensenlijstje staan ook nog de fragmenten. Wie overigens ideeën heeft voor in de app, zet ze svp in de reacties. Dank!

Zoek de app via je smartphone in de appstore of klik op deze link.

 

 

Voor het vierde jaar op rij in het huis

3FM Zendermanager Wilbert Mutsaers

3FM Zendermanager Wilbert Mutsaers

Gerard Ekdom gaat voor het vierde jaar op rij het Glazen Huis in. Opmerkelijk, want dat is voor het eerst. Zendermanager Wilbert Mutsaers licht dit toe:

“Ooit hebben we afgesproken dat een DJ niet meer dan drie jaar achtereen in het Glazen Huis zit. Die afspraak hebben we nu losgelaten. Echter, de achterliggende reden waarom die afspraak is gemaakt laten we niet los: 3FM wil met elke editie van 3FM Serious Request een nieuwe en goede combinatie van DJ’s voor het Glazen Huis en dat is ook dit jaar weer gelukt: Giel, Gerard en Michiel zullen voor het eerst gedrieën in het Glazen Huis verblijven.”

“We kijken dus naar nieuwe combinaties. Nog geen enkel jaar hebben dan ook dezelfde drie DJ’s plaats genomen in het huis. En ook dit jaar weer een nieuwe combinatie. Daarnaast ontwikkelen DJ’s de laatste jaren soms eigen initiatieven om de actie te versterken en zijn daardoor niet beschikbaar voor het Glazen Huis, zoals Giel Beelen vorig jaar deed met Circus Request. Dit jaar zullen er ook dergelijke nieuwe initiatieven komen.”

Live Shows: Managing Expectations?

Fotograaf: Ben Houdijk

Alsof het nog niet warm genoeg was...

Afgelopen weekeinde stond ik in een uitzinnige menigte op Lowlands bij een show van Skrillex.

Alles klopte: de bijzondere festival-setting, aangenaam publiek, de prachtige warme zomeravond, spectaculaire lichtshow, rook, ledschermen met fantastische visuals en uiteraard Skrillex zelf als ware hij een piloot van een spaceship dat gedurende de show trouwens ook letterlijk opsteeg.

En dan uiteraard de vette dubstep breakbeats en strakke mixen die je meesleuren of je nu wil of niet. Het is net carnaval: meteen weggaan of volle bak meedoen. Of is dat een typisch Brabantse gedachte?

Maar…hoe ‘live’ was Skrillex? Werd er niet gewoon een harddisk ingestart gelijktijdig met de rest van de productie? Anders gezegd: doet Skrillex ook echt wat live behalve heel enthousiast bewegen en af en toe een effectje aantikken? Ik heb backstage ook even gekeken en denk dat ik gerust mag stellen dat hij inderdaad vrij weinig ter plekke echt ‘doet’. De vraag is tegelijk of dat belangrijk of zelfs wenselijk is.

Swedish House Mafia Maatjes

Vorige week zag ik op vakantie een soortgelijke show van The Swedish House Mafia in hotel Ushuaia op Ibiza. Ook hier een perfecte productie met naast de elementen die Skrillex gebruikt ook nog danseressen, modellen, zelfs trapeze-werk on stage en uiteraard de dj, in dit geval Sebastian Ingrosso van Swedish House Mafia. Waar zijn mede mafia-maatjes waren, werd niet heleaal duidelijk. Naar verluid botert het niet zo erg meer tussen de heren. Naar schatting zo’n 5 duizend mensen gingen uit hun dak en gingen meer dan tevreden weg na afloop. Entreegeld: 80 euro exclusief drank en/of andere middelen. Ik stond ook daar even met de spreekwoordelijk neus op de draaitafels – nou ja, geen vinyl – , zoals ik dat op Ibiza vorige week ook mocht doen bij Tiesto in de club Pacha en een dj-set van The Chemical Brothers.

 

Het lijkt er op dat optredens van The Swedish House Mafia en Skrillex het beste kunnen worden beschouwd als een show waarbij de sensatie er vooral uit bestaat dat de artiest er zelf live is en dat de muziek precies klinkt zoals je verwacht, strak in elkaar gemixt met wat extra ‘live’-effecten. Sebastian Ingrosso wist net als Skrillex door zijn bodylanguage en af en toe wat te doen met het volume of een klein effectje hier en daar de indruk te wekken dat hij zich suf mixt en alle zeilen moet bijzetten om van de ene sensationele mix de andere in te rollen daarbij intussen het publiek perfect aanvoelend. En zo nu en dan kan hij ook nog even tijd vinden om iets in de mic te roepen zoals ‘Ibiza let me hear you!’. Topavond gehad, niet met het idee een speciaal geïmproviseerd live-optreden meegemaakt te hebben, maar eerder een goede dance-avond waar de maker van de hits zelf ook aanwezig was inclusief de effecten van een rockshow anno 2012, zoiets.

Lowlands 2012

Chase & Status op Lowlands 2012

Skrillex, C2C, Zedd, Knife Party, Modeselektor, Chase & Status, allen tamelijk succesvolle ‘dj-acts’ die dit seizoen de grote festivals op zijn kop zetten. Dubstep – en de varianten daarop – heeft intussen een brug geslagen tussen het live-festival circuit en de traditionele dance-clubs. Dat mag bijzonder genoemd worden. Zowel op het South By South West Festival (SXSW) in Austin in maart van dit jaar als op Rock Werchter in Belgie in juli was dubstep heer en meester.

Zou het beter, leuker zijn als bijvoorbeeld Skrillex of The Swedish House Maffia ter plekke werkelijk live muziek zouden maken of op zijn minst live zouden mixen? Ed Sheeran liet afgelopen weekeinde, op hetzelfde podium waar Skrillex stond, zien dat hij met enkel een te warm gewassen gitaartje, paar pedalen en vooral goede songs in zijn eentje zonder enige verdere productie of poespas ook de Alpha tent op zijn kop kon zetten, alles live, zelfs de samples werden live gecreëerd. Het een was net zo leuk, goed en entertaining als het ander wat mij betreft. Ed Sheeran die exact dezelfde show zou hebben geplaybackt was me waarschijnlijk een stuk slechter bevallen. Een opstijgend dj-meubel zou het alleen maar erger hebben gemaakt.

Met cynische blik zou je kunnen stellen dat het bij vele dj-acts een geval is van start tape en effecten, enthousiasmeer het publiek en iedereen gaat blij naar huis. Stuur een bodydouble en niemand zou het verschil hoeven merken, dat idee. Uit betrouwbare bron vernam ik trouwens gisteren bij toeval dat Eminem enkele jaren geleden werkelijk met een bodydouble werkte tijdens zijn shows om zelf intussen te kunnen omkleden – of daar zelf lol om te hebben, wie zal het zeggen -, maar dat ter zijde.

Uiteraard gaan lang niet alle dj-acts zo te werk. Op de ‘We Love Space’ nacht zag ik een duo bij elke track driftig nadenken welke samples te loopen, hoorde ik mixen soms net niet helemaal lekker gaan, en zag ik dat vinyl, cd en harddisk door elkaar gebruikt werden. Genres door elkaar. Groot vakmanschap.

 

Fotograaf: Ben Houdijk

Toen ik afgelopen vrijdag het Lowlands terrein op kwam, moest ik direct kiezen: naar Cloud Nothings, Rizzle Kicks of eventueel kijken of Go Back To The Zoo het als openings-acts waar kon maken in de gigantische Alphatent. Echte bands, echte muziek toch?

Dus van alle drie een stuk bekeken. Nog eens wat anders dan die knoppendraaiers, dacht ik even een momentje. Go Back To The Zoo rukte voor de gelegenheid op Pinkpop nog uit met opblaasdieren, rookbommen, en goed noncho gestylde kleding, maar doorgaans zijn rock/alternative shows ogenschijnlijk onverzorgde we-zien-wel-waar-het-schip-strandt-achtige happenings waar weinig gedaan is aan show, aankleding laat staan choreografie of vrolijke modellen. Dat zou namelijk uncool, niet ‘echt’ of credible zijn. Zeker in Europa.

Fotograaf: Bullet-RayExtra credible is het als je zonder setlijst werkt of beter nog elke avond een andere setlijst hebt, zoals Pearl Jam pleegt te doen zoals vorige maand bij de twee prima Ziggodome-shows kon worden vastgesteld. Of dat je op zijn minst de indruk weet te wekken dat elke show die je geeft uniek is.

En ja, die spanning van niet weten wat er gespeeld gaat worden – aftershows van Prince vorig jaar op North Sea Jazz en in de Melkweg: vijf shows met nauwelijks overlappende songs – die doen mij deugd bij dergelijke artiesten. Het zijn echter de uitzonderingen. Ook de doorsnee grote rock/alternative/indie bands werken doorgaans met een vaststaande setlist met bijbehorende lichtshow en eventuele videoprojecties. Toegiften staan ook vooraf vast, wat telkens weer vast te stellen is als je kijkt op de setlijstjes die op het podium of mengtafels worden geplakt. Of ga gewoon vooraf online naar setlist.fm waar je doorgaans alles terug kunt vinden. Ik vind het persoonlijk een funspoiler, maar het kan.

‘Let’s take it from there lads!’

Ik heb de afgelopen jaren vrij veel optredens gezien en ook met veel artiesten te maken gehad, en eigenlijk heb ik alleen in de jazzwereld met enige regelmaat meegemaakt dat de artiest ter plekke wel bekeek wat hij zou spelen en in welke vorm. Zelfs de inmiddels al bijna weer vergeten Jamie Cullum waagde het om bij zijn grootste show in Nederland zijn bandleden enkel mee te delen waarmee hij zou beginnen ‘and let’s take it from there lads!’. En zo ging het ook echt.

In dezelfde Ziggodome stond Madonna een maand geleden met een show waarvan ik zeker weet dat werkelijk alles vooraf vast stond, zelfs dat ze ergens in de show ‘spontaan’ een praatje houdt. Vrijwel alles geplaybackt en de paar momenten dat ze wel live probeerde te zingen had ik ook liever gehad dat ze dat niet had gedaan, niet om aan te horen namelijk. Eerder die week zag ik zowel Tom Petty als Lou Reed in de HMH optreden, als deze heren zouden hebben gelipsynct had ik me waarschijnlijk zwaar bekocht gevoeld. En trouwens, als ze een trapeze-act met vuur en naakt hadden gehad zoals The Swedish House Mafia op Ibiza was ik op zijn minst in verwarring naar huis gegaan.

Betty Wright op NSJ. Fotograaf: Ben Houdijk

Madonna liet de beste productie zien die ik in jaren heb gezien, en dat op de avond dat ik vanaf het North Sea Jazz festival kwam waar dergelijke ‘shows’ niet gewaardeerd worden. Ik heb echter net zo veel genoten van Betty Wright op North Sea Jazz als van Madonna in Ziggodome, en net zo veel van Swedisch House Mafia als van Tom Petty. Ze voldeden namelijk allen aan de verwachtingen en de codes die bij hun genres horen.

Hoe deze verschillende shows soms zo verschillend ontvangen worden in de media zegt niet alleen iets over de smaak en deskundigheid van betreffende recensent – een favoriet onderwerp in muziekkringen – maar ook over de verwachting die betreffende verslaggever heeft met betrekking tot de specifieke artiest, het genre, de fase in de carrière van de artiest, de mening van collega-media, de signatuur van het medium waarvoor verslag wordt gedaan etc. Ik ben bij een Madonna show overigens ook wel benieuwd naar de mening van een technisch producent, of een choreograaf, of een lightdesigner.

Bij Madonna waren on stage de dansers en danseressen op zijn minst visueel gezien belangrijker dan de muzikanten, bij Lou Reed draaide het alleen maar om de muzikanten en zijn laatste tamelijk slechte Lulu album dat hij samen met Metallica het licht liet zien.

Vorige maand lieten Jay-Z en Kanye West in een vrij vol Gelredome zien dat met alleen projecties op grote ledschermen, een handvol hiphop klassiekers en hun eigen charisma en skills ook een wereldshow kan worden gegeven, en dat het dan zelfs opwindend is – vond ik althans – om zes keer achter elkaar  ‘N*ggas in Paris’ te horen. Als Lou Reed zes keer achter elkaar ‘Take A Walk On The Wild Side’ had gespeeld, was hij waarschijnlijk daarna afgevoerd naar een kliniek door zijn manager. En had er een rij bij de kassa gestaan met mensen die hun geld terug wilden.

Dat Michael Jackson decennia lang grote delen van zijn live shows playbackte dan wel meezongen met backingtapes, kon het publiek weinig niet schelen: ik zag Michael Jackson, wist dat hij alles zelf (ooit) heeft ingezongen en wilde hem vooral zien dansen en overrompeld worden door de show. En dan was de ene tour leuker/beter dan de andere maar of er wel of niet live werd gezongen had daar voor mij geen invloed op. De shows die ik als jonge puber van Queen zag, hadden beide in zich: er werd geweldig gezongen door Freddie Mercury c.s. – onmiskenbaar live – en er was ook visueel spektakel.

Radiohead in Doornroosje

Toen ik als student min of meer per ongeluk – we gingen gewoon af en toe naar een optreden – Radiohead in Doornroosje in Nijmegen zag, bleef de show me nauwelijks bij, tot dat kort daarna  het ‘OK Computer’ album uitkwam, en ik met terugwerkende kracht die ene show steeds specialer begon te vinden. Eigenlijk dus vooral omdat het inderdaad speciaal was geweest om bij zo’n klein rommelig optreden van een artiest geweest te zijn die daarna alleen nog maar in grote zalen – en tenten in hun geval – te zien was.

Bono op gitaar

Dat U2 bij verschillende tours extra bandleden backstage – under stage zelfs :) -  live lietmeespelen, heb ik zelf gezien, vond ik een vondst. Immers zij musiceerden mee maar het publiek hoefde ze niet te zien. Of dat de manager van Kula Shacker on stage maar uit het zicht van het publiek percussie meespeelde: schitterend! Het maakte voor het publiek waarschijnlijk niets uit, maar de band tussen manager en bandleden werd er vast hechter en beter door.

Lastiger wordt het wel als een artiest ‘echt’ behoort te zijn maar vervolgens toch playbackt. Zo’n twijfelgevalletje is misschien Dolly Parton die ik zowel in de IJsselhal in Zwolle als in Ahoy opzichtig zag en hoorde – ja dat kan – playbacken. Ze danst niet, heeft een prima band, kan zelf zingen en spelen dus je zou denken: doe het dan ook. De kranten spraken er schande van, en in dit geval begreep ik het ook wel een beetje. Anderzijds: misschien had ze wat stem(slijtage)problemen, wilde ze haar publiek niet teleurstellen en koos ze voor een backingtape.

Fotograaf: Lizzy Kalisvaart voor Radio 6

 

Als dat zo is, dan heb ik daar meer respect voor dan een D’Angelo die paar maanden terug zijn eerste show in Paradiso niet liet doorgaan vanwege een ‘verzwikte enkel’, dat stond althans op het briefje dat op deuren van Paradiso was geplakt. Vreemd dat hij de dag er op moeiteloos zijn show kon doen inclusief dans. Geweldig optreden overigens, dat dan weer wel.
Artiesten die in grote venues optreden zitten wat dit betreft steeds meer vast aan de belemmeringen die de toegenomen productionele mogelijkheden hen gek genoeg juist opleggen.

Als Jay-Z en Kanye West steunen op hun fantastische visuals en preprogrammed lichtplan dan moet een eventuele liveband wel op click meespelen en kan inderdaad vaak maar beter gekozen worden voor een ‘tape’ – die natuurlijk geen tape meer is – zodat alles sync blijft lopen. Improviseren kan dan ook door af en toe een beat te laten loopen.

Fotograaf: Hans-Peter van Velthoven

Grote live bands als U2, Red Hot Chili Peppers, Coldplay, Muse: ze kiezen allemaal voor grote production value en dat betekent dat ze enkel ‘spontaan’ kunnen doen als ze dat vooraf inplannen. Red Hot Chili Peppers speelden vorige maand in de Goffert in Nijmegen telkens gefreakte intermezzo’s om zo een livefeel te houden, het wellicht voor henzelf leuk te houden en de technici tegelijk tijd te geven alles door te schakelen naar de volgende presets.

Overigens doen ze dat al heel lang zo, maar voorheen wilden Red Hot Chili Peppers hele goede optredens nog wel eens afwisselen met hele slechte. Als er weer eens gedoe in de band was bijvoorbeeld – John Frusciante in de goot of niet etc – en in de tijd dat men nog niet terug kon of wilde vallen op de vanzelf doorlopende projecties, backingtapes.

‘Nep’ of ‘Zielloos’

Madonna kiest voor een machine die gaat draaien en die je overrompeld, geen enkele improvisatie, juist strak geregisseerd zoals eigenlijk alle grote amerikaanse acts dat doen, willen en ook kunnen. Beyonce – zingt wel veel live trouwens – Christina Aquilera, Justin Timberlake – toen hij nog optrad – Lady GaGa: allemaal zang en dans tegelijk, kledingwissels, muzikanten die moeten kunnen dansen. Kun je ‘nep’ noemen of ‘zielloos’ of ‘net een videoclip’. Ja kan, ik geniet er echter van omdat het past bij de genres die ze vertegenwoordigen.

Als Justin Timberlake dan ook nog op het juiste moment een ‘no production’ show geeft in Paradiso  – wat hij vijf jaar geleden deed – en hij werkelijk goed blijkt te kunnen zingen en een prima band had, dan is hij helemaal de man. Voor even dan, want ik heb al bijna moeite nu om dit anno 2012 nog over Justin Timberlake te durven zeggen. En toen hij nog in zijn boyband Nsync zat, zal niemand het in zijn hoofd hebben gehaald zoiets over de beste man te zeggen. Vergelijk Robbie Williams/Take That of George Michael/Wham.

Stone Roses op Sziget 2012. Fotograaf: Ben Houdijk

De optredens van The Black Keys, The XX, Feist en Wilco afgelopen weekeinde raakten mij wel op een ander gevoelsnivo dan dat Skrillex deed. Een valse noot van Feist is prima, een verkeerd lopende mix van Skrillex zou de tent hebben doen imploderen. Bij Lianne La Havas wil ik iets ‘voelen’ en bij wijze van spreken blij voor haar zijn als de liedjes er uit komen zoals ze ze bedoeld had. Als het een hele avond vals smurfen is zoals laatst naar verluid bij The Stone Roses in HMH weet ik niet helemaal zeker meer of ik per se alles ‘live’ wil horen, maar zolang ze hun ‘hits’ spelen en je zelf hard kan meezingen en feitelijk amper wat van de echte zang hoort, is het al snel een geslaagde avond: Ian Brown gewoon echt live gezien! I wanne be adooorrrreddd!

Gevoel bij muziek

Morgenavond ga ik naar Leonard Cohen in het Olympisch Stadion in Amsterdam. Wordt een geweldig optreden. Denk ik. Want op een plaats waar ik nog nooit een optreden heb gezien, van een artiest waar elk optreden het laatste kan zijn geweest, met muziek waar ik niet mee opgegroeid ben maar wel nostalgische gevoelens bij heb omdat het me herinnert aan mijn vader.

Wat is muziek toch een fijn iets. In alle vormen.

Leonard Cohen door Ben Houdijk